Berichten uit Bonaire: estafette met hagedissen en alleen zijn

 

Ik mag zeven weken Bonaire mijn thuis noemen! Ik slaap bij familie en mijn grootste wens hier is: intuïtief leven. Ik vertel je graag over wat ik hier beleef en waar ik over mijmer…

16 april 2019:
Rozig wakker worden. Is dat niet heerlijk? Ik sliep vannacht in een andere kamer met een écht goede ventilator. Goh, wat een verschil. Ik werd niet zwetend wakker (hoera!) en ik voelde mij uitgeslapen. Het zachte licht van een zomermorgen maakt mij blij. En laat het hier nou elke dag zomer zijn…
Ik moet natuurlijk niet vergeten te vertellen waar mijn hart vannacht verliefd op is geworden: een tweepersoonsbed. Wat een ruimte! Nou, als ik eens goed geld heb gespaard, weet ik wel waar ik het aan wil uitgeven…
De afgelopen dagen was ik zoekend. Zoekend naar een nieuw ritme. Ik ervaarde de wel heel stille kant van alleen zijn. Ik slaap hier bij familie en dat vind ik heel fijn. Ik ben dankbaar dat ik hen mijn familie mag noemen… ❤ Maar de afgelopen dagen waren ze bijna allemaal een paar dagen weg en was ik overdag vrijwel altijd alleen. En dat vond ik niet altijd even fijn. Ik had soms zin om te kletsen of sámen naar een strand of het stadje te gaan.
De mooie kant van hier alleen naartoe te zijn gekomen? De kracht die in mij omhoog komt. Ik ga regelmatig zelf een strand opzoeken of nieuwe plekken ontdekken. Als dat lukt en ik mijn eigen weg vind, voelt dat heel vrij. Ik merk ook dat ik mijzelf al heel goed ken op veel vlakken. Ik herken bijvoorbeeld signalen van mijn lichaam en ik weet dan wat ik nodig heb (meestal rust).
Ik ben nog steeds bezig met meer ontspannen. Ik heb de neiging om gespannen te raken als er nieuwe, onoverzichtelijke gebeurtenissen voor mijn deur staan te wachten. Het is een oud patroon dat ik langzamerhand aan het veranderen ben. Het is tijd voor vernieuwing! Nog meer ontspanning en vertrouwen.
Goed, ik ben even afgedwaald volgens mij. Terug naar vandaag! Ik werd positief wakker en besloot, na een ontbijt in het zachte licht van de ochtend, te gaan schrijven. Vrij schrijven zonder doel vind ik echt heerlijk. Gevoelens, indrukken en inspiratie op papier krijgen… Ik verlies dan vaak de tijd uit het oog.
Aan het eind van de ochtend ging ik de deur uit:
Ik geef de hond een aai over zijn bol en roep: ‘Tot zo, Daisy!’ Mijn auto is alweer aardig opgewarmd. Hoe warm zou het stuur nu zijn? 50 graden? Gokje. Ik pak het stuur dus lichtjes vast en zet mijn blote voeten op de pedalen. Niet veel later rijd ik weer tussen de rijen cactussen en droge bomen over een hobbelige weg vol opstuivend zand en kleine steentjes. Af en toe rent er een klein geitje over de weg. En wat er bijna continu over de weg rent? Hagedissen. Klein, groot, gekleurd of niet, ze rennen net voor je wielen de weg over. Alsof ze estafette spelen en het spel een beetje spannend hebben gemaakt (ook voor mij). Na een geschatte tien minuten kom ik aan bij een hek. Dat hek wordt door mijn familie de ‘gate’ genoemd. Deze ‘gate’ moet ik bellen en dan gaat hij open. Dat was een gekke gewaarwording in het begin.
Dan ben ik snel bij de grote weg en ga ik op zoek naar iets nieuws: de boekenwinkel. Mijn liefde voor boekenwinkels is groot. Het is er altijd heerlijk stil en je hoeft maar een boek open te slaan of er gaat een nieuwe wereld voor je open. Ik raak vaak geïnspireerd door kleurrijke kaften, minimalistische vormgeving, poëtische zinnen en intrigerende titels. Ik strijk zacht langs verschillende papiersoorten en loop dan ook nog even naar de tijdschriften. Even kijken wat die beroemde mensen nu weer hebben uitgespookt. Vast ritueel.
Vandaag heb ik een kleine missie: tekenpapier kopen. Ik was zo dom om dat niet mee te nemen. Want: misschien zou mijn koffer dan wel te zwaar worden… Nou, die fout maak ik maar één keer. Het eerste simpel uitziende tekenblok dat ik vind is 35 dollar. Ja. Echt. Welkom op Bonaire.
Dan ga ik op zoek naar ietwat goedkoper tekenpapier. Met die zoektocht ben ik wel even bezig (er moest ondertussen natuurlijk ook gebladerd worden in boeken en bladen), maar uiteindelijk vind ik het.
Dan…door naar het strand! Mijn duikbril werkt tegen, dus die gaat aan de kant en dan ga ik gewoon heerlijk drijven en meedeinen op de heldere golven. Ogen dicht. Genieten.
En toen? Toen zat ik hier te schrijven over Bonaire met zachte muziek op de achtergrond.
Ik zal dit ‘Bonaire Bericht’ afsluiten met een uitspraak van Pippi Langkous, die ik af en toe even in gedachte kan nemen als ik weer iets nieuws ga doen: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.
Liefs en zoute kus,
Jis

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s