Herinneringen

naar de ondergaande zon kijken (2).jpg
De avond is al gevallen. Mijn ogen beginnen te prikken van vermoeidheid en ik besluit naar bed te gaan. Boven klop ik nog even mijn deken uit, die op de grond gevallen is. Ik hang uit mijn raam en voel de koelere avondlucht. In sommige huizen brandt nog licht. Ik voel een zachte wind langs mijn huid strijken en sluit even mijn ogen. Ik ruik de geur van, ja hoe kan ik dat omschrijven, natuur? Het is een frisse, groenige en fijne geur.
Opeens ben ik weer op die plek van járen geleden. Op de camping aan zee waar ik met een groep vrienden op vakantie was. Het was mijn eerste vakantie zonder ouders. Die frisse, groenige geur rook ik ook daar, als ik ’s avonds nog even over de camping naar het toiletgebouw liep en de avond allang gevallen was. Herinneringen komen weer boven.

Het was een vakantie…
waarin we alle vrijheid hadden
waarin nieuwe vriendschappen ontstonden
waarin we ’s avonds eeuwig spelletjes speelden
waarin we gingen picknicken in de duinen
waarin we zwommen, het eiland over fietsen (toen de groep ein-de-lijk was overgehaald om fietsen te huren) en elkaars muziek luisterden
waarin ik merkte dat ik mijn eigen verantwoordelijkheid goed kon dragen
waarin we zo vaak ’s avonds nog laat opbleven, dat ik aan de maan kon zien hoe laat het ongeveer was
waarin we midden in de nacht opstonden omdat het ‘vallende sterren nacht’ was en allemaal gehuld in onze slaapzakken naar boven staarden
waarin we irritaties kregen over wie waar sliep en dat we eigenlijk ook wel wisten dat het nergens over ging
waarin we kookten met enorme pannen op te kleine campinggasjes omdat we met zoveel waren
waarin we de vakantie afsloten met uit eten gaan, omdat we nog heel wat geld over hadden
waarin ik merkte dat ik de leiding kon nemen als ik een idee had om samen die dag te doen
waarin we met z’n allen op de terugreis weer met koffers en koffers bagage de hele bus  in leken te nemen en mensen graag met ons kletsten over waar wij naartoe waren geweest
 

Als ik mijn ogen open, ben ik nog geen vier minuten verder. Alle herinneringen zijn door mijn hoofd geschoten en ik besef even hoe ‘lang’ geleden ik met deze groep de boot nam en een week vakantie ging vieren. (En ik weet dat ik nu lichtelijk klink als een oud dametje.)
Ik sluit mijn raam en trek mijzelf terug uit de koele nacht en kom weer terug in de werkelijkheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s