Verlies

oke
Op school leren we een heleboel. We leren hoe de aarde is opgebouwd, wie Napoleon was, wat het broeikaseffect is, hoe ons rechtssysteem in elkaar zit en nog veel meer. Dingen die (soms) handig zijn om te weten. Maar we leren ook een boel dingen niet. Hoe we bijvoorbeeld met een bepaalde emotie omgaan. Een emotie die iedereen heeft. Verdriet bij verlies bijvoorbeeld.
Ik moest hier afgelopen week aan denken, omdat er onlangs een meisje heel plotseling is overleden. Een meisje waar ik regelmatig bij in de klas zit. Het was een grote schok.
Ik zag dat iedereen er anders mee omging. Ik kon het eerst eigenlijk niet geloven en had het gevoel dat ik haar zo weer tegen zou kunnen komen. Alsof ze even op vakantie was geweest. Maar dat was niet zo. Dat echte besef kwam pas de dag erna. Dat weekend was daarom ook best raar en heel dubbel. Ik had een verjaardagsfeest dat weekend en het voelde eigenlijk heel gek om feest te vieren, gezellig en blij te doen. Terwijl haar familie in diepe rouw verkeerde en moest zien om te gaan met dit verschrikkelijke verlies.
Aan de andere kant moest ik het soms even parkeren.
De verjaardag was heel gezellig en ik voelde me omringd met warme, lieve, gezellige vrienden en familie met wie ik heel erg kon lachen. Ook kon ik er met ze over praten. Ook deze momenten helen en helpen om te verwerken, merkte ik.
In de afgelopen twee jaar heb ik vaker verlies meegemaakt in mijn nabije omgeving. Toen de scherpe randjes van de schok en het verdriet er af waren, merkte ik opeens iets anders. Er was plotseling een soort angst in mijn systeem gekropen. Heel onbewust. Ik was opeens bang om dierbaren te verliezen. Ik gaf mensen vaker een knuffel, maakte een akkefietje sneller goed met mijn broer en zei vaker wat mensen voor mij betekenden. Ik wilde dat ze wisten hoeveel ze voor mij betekenden en dat we niet met een vervelend gevoel uit elkaar zouden gaan.
Een extra knuffel geven en vertellen hoeveel iemand voor je betekent, is natuurlijk juist goed en heel fijn, maar de krampachtige manier en de angst erachter was dat niet.
Nu probeer ik alle gevoelens die bij verlies horen toe te laten, er veel over te praten en het ook weer los te laten. Hoe moeilijk dat soms ook is! Het is best eng om geconfronteerd te worden met het einde van het leven in je nabije omgeving. Maar leven in angst is ook niet wat ik wil…
Herken jij dit ook? En hoe ga jij om met verlies?
Liefs!

2 gedachten over “Verlies

  1. Mooi Jis! Wat een ellende zeg, zo jong …!!! Veel te jong!
    En voor jezelf: leg de lat niet te hoog. Omgaan met verlies is echt “hoge school levenskunst”. En zelfs als je die zou hebben, dan blijft het nog zo moeilijk!! Het lijkt me dat je super goed bezig bent! Dikke kus! (En, oh, voor ik het vergeet, jij bent heel belangrijk en dierbaar voor me!)

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s